สิบปีที่แล้ว ...

เด็กหญิงโมโนเป็นเด็กขี้อาย
เด็กหญิงโมโนเป็นเด็กขี้ขลาด
เด็กหญิงโมโนเป็นเด็กไม่กล้าแสดงออก

เธอไม่กล้าแม้แต่จะออกไปพูดรายงานหน้าชั้นด้วยซ้ำไป

สิบปีผ่านไป ...

เด็กหญิงโมโนเติบโตขึ้นเป็นนางสาวโมโน
สิ่งต่างๆที่วิ่งผ่านเข้ามาในชีวิตตลอดหนึ่งทศวรรษ
เปรียบเสมือนเป็นเกราะที่ช่วยเสริมสร้างใบหน้าเธอให้กล้าแกร่ง
ทุกวันนี้การออกไปรายงานหน้าชั้นดูไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป

หรือแม้แต่การเต้นเพลงฮาๆ เต้นท่าตลกๆ ต่อหน้าคนเยอะๆ
นางสาวโมโนก็ทำมาแล้ว

แต่ถึงกระนั้น ...
นางสาวโมโนก็ยัง ไม่กล้าแสดงออก อยู่ดี

วันนี้ ... จากวันนั้น
หนึ่งเดือนแล้ว

คงเพียงพอกับคำว่า  ซั ก พั ก  แล้วใช่มั๊ย?
กลับไปคุยกันเหมือนเดิมได้แล้วใช่มั๊ย?

คำว่ารัก ... ไม่คิดจะบอกแล้ว
(ถ้าเธอรู้เอง หรือรู้อยู่แล้ว ก็รู้ไปเถอะ)
เพราะคนที่เธออยากฟังคำนี้จากปาก ... มันไม่ใช่เรา
เอาเถอะ ไม่เป็นไร เรา ไม่เคยเป็นไร อยู่แล้ว - ก็แค่นี้เองนี่


ไม่ใช่เราทนได้ แต่เราเข้าใจ


เราบอกรักเธอได้แค่ในฝัน
แต่เมื่อลืมตา ความเป็นจริงมันก็ปรากฎ
เราเป็นแค่น้อง ส่วนเธอ ... เราก็ต้องคิดให้ได้ว่าเป็นแค่ "พี่"
ถึงน้องคนนี้จะรักพี่คนนั้นแค่ไหนก็ตาม


ไม่สิ แค่เกือบรักพอ


ขอเว้นช่องว่างไว้อีกนิด
ไว้ถ้าวันไหนได้ใช้เวลาร่วมกันแล้ว happy
ค่อยมาเติมช่องนั้นให้มันเต็ม

- - - - - - - - - -

เราไม่ยึดติด เราไม่ไขว่คว้า
เราเชื่อมั่นใน "เวลา" เสมอ


เมื่อ วันนั้น มาถึง ... เมื่อ วันนั้น เป็นปัจจุบัน
อย่างที่เราเคยบอกเพื่อนนั่นหละ
บทสรุปสำหรับเรื่องนี้จะเป็นได้แค่สองอย่าง
หนึ่งคือ เราได้รับความรักจากเธอ - ต่อเนื่องเป็นเรื่องต่อไปในอนาคต
และสองคือ เธอไม่ได้รับความรักจากเราอีก - ปล่อยให้มันเป็นอดีตที่น่าจดจำ


พูดง่ายๆ ณ ตอนนี้ เราก็จะรู้สึกแบบนี้ของเราต่อไป
แต่เมื่อเวลากำหนดให้วันๆนึงมาถึง
ถ้าไม่ใช่วันที่รักเราตอบ ก็จะเป็นวันที่เราตัดใจได้เอง
(แค่ตัดใจนะ - เราไม่มีวันตัดเธอทิ้งแน่นอน)

แต่ตราบใดที่วันนั้นยังเป็นอนาคตกาล
เรา - ไม่ใช่นอสตราดามุส - ไม่สามารถหยั่งรู้สิ่งใดได้
ปล่อยให้มันเป็นไป ... ตามใจฟ้าและเวลาจะบันดาล *

อยากฟัง ทฤษฎีกบ มั๊ย?
ไอ้นัทเพื่อนโมมันคิด ...

 คนเราเวลารักใคร ชอบใคร เป็นแฟนกับใคร
เราก็เหมือน "กบ" ตัวนึง
กบที่ถูกกะลาที่เรียกว่า "ความรัก" ครอบเอาไว้
ทำให้มุมมองของสายตาไม่สามารถเห็นอะไรได้ไกลอย่างเคย

เห็นแค่คนที่อยู่ตรงหน้า
แล้วก็คิดไปว่า นี่หละดีที่สุดแล้ว คนนี้หละที่รักฉันที่สุด
... ทั้งๆที่จริงๆมันอาจไม่ใช่ก็ได้

เพียงแค่คุณออกจากกะลา
ประชากรกบที่เหลือรอคุณอยู่

{ โมโมจังก็เป็นกบ แต่เป็นกบที่ใช้กะลาเป็นเพียงที่ซุกหัวนอน
    ตอนกลางวันกบโมโมจะออกไปทัวร์โลกกว้าง ... }

วันก่อนอ่านไดอะรี่ กะนุ้ก ชอบประโยคท้ายไดมากๆ
ขอเอามาลงนะ :)

 ก่อนคำว่า รัก จะสมบูรณ์แบบ ก้อต้อง ร. ไปก่อน
ไม้หันอากาศ กะ ก.ไก่ มันมักจะมาช้ากว่า ร. เรือ 

อืม เพราะไก่มันเดินเอา - แต่เรือมันมีเครื่องใช่มั๊ย มันจึงมักจะมาเร็วกว่าเสมอ
แล้วสงสัยเรือเราคงเสียหรือน้ำมันหมดแล้วหละ
มันเลยลอยเท้งเต้งอยู่กลางน้ำ ... ไม่ไปไหนเสียที

ส่วนไก่ ... เราว่ามันคงยังไม่เป็นไข่เลยมั้ง *

.
.

นึกถึงกลอนสมัยเยาว์วัยได้หนึ่งบท
ตอนนั้นไปค่ายวิทย์ จำชื่อค่ายไม่ได้ ของสสวท. กับม.เกษตร
วันกลับ พี่ที่เป็นพี่เลี้ยงกลุ่มจะเอาของที่ระลึกมาให้
กลุ่มเราได้เป็นผ้าเช็ดหน้าที่มีข้อความที่พี่ๆเค้าเขียนให้

พี่แซม พี่เลี้ยงอ้วนดำใจดี ยังพอจำได้จนถึงตอนนี้
เค้าเขียนแซวโม "น้องโมน่ารักจัง โตขึ้นพี่จองนะ" หรืออะไรประมาณนี้
(ตอนนั้นโมเพิ่งขึ้นปีหนึ่ง พี่แซมเรียนมหาลัยแล้ว)
แล้วแถมกลอนให้หนึ่งบท ...

 คำว่ารักแรกเริ่มจากตัว ร.
  แล้วแตกหน่อ จาก ร. เป็น ก.ไก่
  ไม้หันอากาศผันกลางระหว่างใจ
  จึงจะได้คำว่ารักสลักทรวง  

หึหึ น่ารักดี ถึงวันนี้ยังจำได้
นี่หละมั้ง ข้อดีของสมองเด็ก - ไม่ปลาทอง !!