" นี่เป็นโซบะที่ฉันจะส่งชิงรางวัลโซบะที่อร่อยที่สุดในญี่ปุ่น
เหมือนเป็นรางวัลตุ๊กตาทองสำหรับร้านโซบะที่ออกโดยสมาคมคนรักโซบะทั่วประเทศ

 

เป็นยังไง? นายบอกว่าไม่อร่อยใช่มั๊ยล่ะ?
ก็นี่มันโซบะหมดอายุที่ซื้อมาจากซุปเปอร์
ไม่มีใครบอกสักหน่อยว่าโซบะนี่จะต้องอร่อย
แค่เอามาวางตรงหน้า แล้วพูดอย่างนั้น
ก็มีแต่นายนั่นแหละที่หวังไปเองว่ามันจะต้องเป็นโซบะที่พิเศษ

 

 

คนที่นายชอบชื่อมืซาโอะจังใช่มั๊ยล่ะ?
แค่บอกว่าชอบเด็กคนนั้น แต่ไม่เคยคบไม่ใช่รึไง?
ถ้าไม่ลองชิมดูจริงๆก็ไม่รู้รสชาดหรอก

นายจินตนาการไปเองในส่วนที่ยังไม่ได้ชิม
ว่าจะต้องเป็นอย่างที่วาดหวังไว้ ทำให้อีกฝ่ายยิ่งพิเศษขึ้นมา
แต่ว่านั่นเป็นภาพลวงตา ไม่ใช่มิซาโอะจังในความเป็นจริง
พอคบกันจริงๆก็มีโอกาสจะเผยธาตุแท้ที่ทำให้รู้สึกไม่ดีออกมาได้

 

 

ตอนที่มาที่นี่ นายเคยบอกใช่มั๊ยล่ะว่า
ถ้าไม่ได้เจอมิซาโอะจัง แฟนคนที่คบอยู่จะต้องเป็นคนที่ชอบที่สุดในโลกแน่ๆ
ก็หมายความว่าแฟนคนปัจจุบันเป็นผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในปัจจุบัน
รีบมีสติซะทีเถอะ ...

คนที่สำคัญจริงๆสำหรับตัวนายเองก็คือคนที่รักนาย อยู่เคียงข้างนายเสมอ

ไม่ใช่คนที่อยู่ในอุดมคติ แต่ไม่เคยหันมามองนาย "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มีความสุขมาก
จริงจัง
รู้สึกเหมือนอยากยิ้มไปอีกนานๆ

เป็นเธอสินะ ที่ทำได้ :)

 

 

 

 

 

ไปแจ๊ซเฟสฯกันมั๊ย?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เจ็บปาก
โง่กัดกระพุ้งแก้มตัวเอง

ไหวมั๊ย? แก้มเยอะไปใช่ปะ?

ละพาลให้รู้สึกปวดฟันไปด้วย

เอ๊ะ หรือปวดจริงๆ?

 

 

 

พิมไทยแอบพิมยาก

มือมันเร็วกว่าสมอง เร็วกว่าสายตา
ทำให้พิมผิดเต๊มเลย

คุย msn แต่ละทีนี่ต้องทำเป็นผิดจนได้เรื่อง

บางทีแค่ขาดวรรณยุกต์ไปตัวเดียวก็น่าหวาดเสียวแล้ว

 

 

 

วันก่อนนั่งดูบลอคของคนนึงใน exteen

เป็นบลอคที่เค้าแนะนำว่าน่าดู
เข้าไป โอ้ เค้าทำนิตยสารให้โหลด

ชอบหน้าสุดท้ายมาก กราฟฟิคเจ๋งมาก

รู้สึกตัวเองโง่ๆง่อยๆยังไงไม่รู้

ความมั่นใจ(ผิดๆ(?))หายหัวเก็บตัวเงียบเชียบ

เฮ่อ~

 

 

 

อยากทำได้ยังงั้นบ้างจัง...