จากความว่างเปล่าอันมืดมิด
ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งปรากฎขึ้น
เธอกำลังนั่งอยู่ริมนอกของเบาะคู่ทางขวามือ
ของรถเมล์โดยสารประจำทางสายหนึ่ง

 

สายอะไร?

 

เบื้องหน้าของเธอ
ชายคนขับรถกำลังนั่งอยู่หลังพวกมาลัยอันใหญ่อย่างที่ควรจะเป็น

 

 

ชายคนที่เธอรู้จัก
คนที่เธอคุยกับเข้ามานาน
และเพิ่งวางโทรศัพท์จากเขาไปเมื่อครู่นี่เอง
เขามาทำอะไรที่นี่ ... เขาเป็นคนขับรถเมล์ได้อย่างไร?

 

เขายังมองไม่เห็นเธอ
ทั้งๆที่ระหว่างเขากับเธอมีเพียงพนักพิงของเบาะที่สูงระดับหัวกั้นอยู่เท่านั้น

 

เธอตัดสินใจที่จะหลบ
จึงเปลี่ยนที่นั่งไปนั่งเก้าอี้ที่ไกลออกไป
เขายังคงไม่เห็นเธอ

 

 

 

- - - ภาพตัดไป - - -

 

 

 

เธอกลับมาบ้าน
พบว่าพ่อของเธอได้กลับมาก่อนหน้านั้นแล้ว
พร้อมด้วยคนขับรถเมล์คนนั้น!
เขามาทำอะไรที่นี่ ... เขามาที่บ้านพร้อมกับพ่อได้อย่างไร?

 

เขายังมองไม่เห็นเธอ
ทั้งๆที่ระหว่างเบื้องหลังของเขากับเธอมีเพียงอากาศกั้นอยู่เท่านั้น

 

เธอตัดสินใจที่จะหลบ
จึงเดินหนีออกไปจากห้อง ขึ้นไปอยู่บนห้องของเธอเอง
เขายังคงไม่เห็นเธอ

 

 

- - - ภาพตัดไป - - -

 

 

เธอเดินเข้าไปในห้องพ่อแม่เธออีกครั้ง
เขากำลังนอนหลับอยู่บนพื้น
ข้างๆตัวมีของตกลงมา

 

ของเขานั่นเอง

 

เธอเข้าไปเก็บ แล้ววางทุกอย่างไว้ด้วยกันอย่างดี

 

 

- - - ภาพตัดไป - - -

 

 

เขานั่งอยู่ที่ระเบียงหน้าห้องน้ำ

เขารู้ว่าชายคนที่พาเขากลับมาด้วยคือพ่อของเธอ
เขารู้ว่าบ้านหลังนี้คือบ้านของเธอ
และเขาก็รู้ว่าเขาจะต้องพบเธอให้ได้

 

 

เขามองเห็นเธอ
เธอมองเห็นเขา
เธอหลบเขาไม่ได้อีกต่อไป

 

 

- - - ภาพตัดไป - - -

 

 

ความว่างเปล่าเข้าครอบคลุมอีกครั้ง
ไม่รู้เป็นเวลานานเท่าไร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จากความว่างเปล่าอันมืดมิด
ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งปรากฎขึ้น
เธอกำลังยืนอยู่ภายในตึกเก่าอันโอ่อ่าหลังหนึ่ง
สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือต้องพยายามฝ่าฟันด่านต่างๆ
ของภารกิจที่ใครก็ไม่รู้คิดขึ้นมา
เพื่อหาทางออกไปจากตึกหลังนี้ให้ได้

 

และนี่คือด่านสุดท้ายแล้ว

 

เธอเคยพบกับภารกิจนี้มาแล้วเมื่อก่อนนี้
เธอรู้ว่าเธอควรทำอะไร
เมื่อสัญญาณเริ่มขึ้น เธอเริ่มออกวิ่งลงไปยังชั้นที่อยู่ล่างกว่า
สิ่งที่เธอเจอเมื่อก้าวลงไปถึงตีนบันได
คือชื่อวงดนตรีฝรั่งวงหนึ่งที่เคยดังมากในอดีต

 

เธอไม่รู้จัก

 

เธอจำชื่อวงนั้นไว้แล้ววิ่งผ่านบอร์ดไปยังห้องที่อยู่ไกลออกไป
ใครสักคนหนึ่ง อาจเป็นคนในสมองของเธอเองออกเสียงทัก
"แน่ใจแล้วหรือ? ดูให้ดีๆนะ"

 

เธอหยุดวิ่ง แล้วกลับหลังวิ่งย้อนกลับไปทางเดิม
เธอหยุดวิ่ง ตั้งใจยืนดูบอร์ดที่เคยวิ่งผ่านไป

 

เธอวิ่งไปยังห้องนั้นอีกครั้ง
และพบว่าคนที่รออยู่คืออาจารย์ของเธอเอง

อาจารย์คนแรกให้เธอเลือกชุดคำถาม
อาจารย์คนที่สองเลือกหนึ่งคำถามจากหลายคำถามมาถามเธอก่อนที่เธอจะได้เห็น

อาจารย์ร้องเพลงออกมาเบาๆเป็นภาษาอังกฤษ
เพลงของนักร้องวงนั้นนั่นเอง
"เพื่อตอกย้ำความโด่งดังของวงนี้ มีคนไทยนำทำนองเพลงนี้มาทำเป็นภาษาไทย
  ไหนเธอลองร้องเพลงที่ว่านั่นในท่อนทำนองเดียวกับฉันซิ"
นั่นคือคำถามของเธอ

 

เธอยืนคิด

 

ระหว่างนั้นมีคนวิ่งเข้ามาตามหลัง
คนๆนั้นได้โจทย์เดียวกับเธอไปก่อนหน้าเธอ แล้วกำลังวิ่งเข้ามาตอบอีกครั้ง
คนๆนั้นกำลังร้องเพลง

 

 

เธอเริ่มร้องเนื้อเพลงที่ถูกต้องออกไป
ทุกคนนิ่ง ก่อนจะเกิดการเถียงกันยกใหญ่

 

 

- - - ภาพตัดไป - - -

 

 

หลังจากที่หนีออกมาจากเหตุการณ์ปองร้ายผู้นำ
หลังจากที่หนีออกมาจากเหตุการณ์เข่นฆ่าประชาชนผู้รู้เห็น
เธอพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้องสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง
เธอนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
เธอนั่งประจันหน้ากับไซเบอร์สเปซ

 

เขาคนนั้นออนไลน์มา!

 

ยังไม่ทันที่จะได้คุย
เธอได้รู้ว่าสิ่งของที่เธอรัก ที่เธอเก็บไว้ ได้หายไปกว่าครึ่ง

 

 

เธอรีบโทรหาแม่ทันที
เผื่อว่าแม่ของเธอจะรู้ว่าของของเธอนั้นหายไปไหน
แต่โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ
เธออยู่ชั้นล่างเกินไป

 

เธอวิ่งขึ้น ฝ่าฝูงชนบนบันไดเลื่อนไปอีกกว่าสามชั้น
เธอวิ่งไปทั่วเหมือนหาอะไรสักอย่าง
ขณะเดียวกันเธอก็ยังถามแม่เธออยู่ ว่าของของเธอหายไปไหน

 

เธอวิ่ง
ในขณะที่มือถือโทรศัพท์
ผู้คนกำลังช้อปปิ้ง

 

เธอวิ่งขึ้น เธอวิ่งลง
เธอไม่มีอะไรต้องหาไม่ใช่หรือ?

 

แล้วของเธอหายไปไหน?
ใครเอาของเธอไป?

 

ภาพหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงปรากฎหน้าต่างของเขาคนนั้น
แล้วความว่างเปล่าก็เข้าครอบคลุมอีกครั้ง