กำลังเรียบเรียงความคิด
กำลังรู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
จะว่าเหงาก็ไม่ใช่ .. . ใช้คำว่าอ้างว้างน่าจะดีกว่า

ไม่ใช่ว่าอยู่คนเดียวไม่ได้
แต่แค่ท้องฟ้ามันกว้างเกินไป
มองไปทางไหนก็ว่างโล่ง จนรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีอะไร
หรือเราอาจจะไม่มีอะไรเลยจริงๆก็ได้

มันเหมือนมะเร็งนะ
เริ่มจากจุดเล็กๆ ขยายวงกว้างออกไปเรื่อยๆ
รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เหลือแต่ผิวหนัง
แต่ภายใน .. . ไม่มีอะไรเลย

ความกว้างของท้องฟ้ากับความลึกของช่องว่างในจิตใจ
อะไรมันจะกว้างจะลึกกว่ากัน?
ไม่รู้สิ .. . ไม่อยากวัด
มันก็แฝงความเหงาไว้ด้วยกันทั้งคู่นั่นหละ

{ รู้ .. . ว่าใครจะ "ถมใจให้เต็ม" ได้
   ไม่รู้เมื่อไหร่จะ "เต็มใจถมให้" สักที }

อยากฟังเพลงช้าช้า เย็นเย็น เพลินเพลิน

กำลังเริ่มรู้สึกว่าตัวเองนิสัยไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ
เหมือนจะกำลังเข้าใจว่าการรู้จักตัวเองมากเกินไปมันเป็นข้อเสียยังไง
ไม่รู้ เรียบเรียงคำพูดออกมาให้ใครเข้าใจไม่ได้
พิมแล้วลบ พิมอีกแล้วลบอีก .. . ช่างมันเถอะ
เชื่อว่าคงมีสักคนที่เข้าใจ

ติสแด.ก - ช่องว่างขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ
โมโมจังกำลังลอยเป็นลูกโป่ง
กดลิสต์โทรศัพท์ อุตส่าห์ได้โปรโทรฟรี แต่ไม่รู้จะโทรหาใคร
คนที่อยากโทรหาก็มี .. . แต่ไม่กล้าโทร

ปอดต่อไป
คิดถึงเธอนะ *