1
รู้สึกคล้ายกับว่ากำลังถูกยัดเยียดด้วยความรู้สึกบางอย่าง
ที่ดำรงชีวิตและแบ่งเซลล์ด้วยตัวเองเหนือสติสัมปัชชัญญะของเจ้าของร่าง
จนทำให้ความสามารถในการควบคุม
และความเชื่อมั่นในตนเองลดน้อยลงทุกที
อึดอัด กดดัน น้ำตากลายเป็นเครื่องช่วยระบาย
การวิ่งหนีกลายเป็นการแก้ปัญหา
เฝ้าเพรียกหาภูเขา สายหมอก สายน้ำ และอากาศบริสุทธิ์ตลอดเวลา
ภายในกรีดร้อง ภายนอกตะโกนก้อง

 

 

 

 

 

นี่มันอะไร?

ความรู้สึกอุบาทว์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

0
แค่เห็นหน้าก็อยากร้องไห้
เรียกร้อง
ทั้งที่เข้าใจ
กำลังนิสัยเสีย

 

 

 

 

 

ขอโทษ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

50 First Diagrams and Library Functions

Ohhh I'm a TRANSFORMER!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 "If you do in the hard way,
you need to try harder."

 

 

"It just like you've got the line from diagram
but you don't know how to use it."

 

 

หรอ?
ขอโทษนะคะ
แต่ก็ทำเต็มที่แล้วนะ
ไม่ได้เสียใจที่ทำ ... แต่เสียใจที่ เฮ่อ~
อยากเกิดมาเก่งบ้างเหมือนกัน

 

 

 

 

 

ไม่ชอบพูด ไม่ชอบอธิบาย
หวังจะให้ใครเข้าใจ
แต่ก็ไม่ค่อยจะเห็นมีใครเข้าใจ

 

 

 

 

 

พูด อธิบาย
หวังดี จะได้เข้าใจ
แต่ก็ไม่ค่อยจะเห็นมีใครเข้าใจ

 

 

 

 

 

ยังไงดี?

ชั้นทำร้ายคุณหรือเปล่า?
ขอโทษนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กำลังเป็นมนุษย์หลงกระต่ายล่ะ

วันก่อนแม่ไปรับที่หอ ตอนไปถึง โมออกไปกินข้าว

กลับมาอีกที เห็นรองเท้า อ๊ะ แม่มาแล้ว
เปิดเข้าไปในห้อง .. "นู่น~" แม่บุ้ยหน้าไปทางระเบียง

"มู่มู่~~~" กระต่ายน้อยบ้านชั้นกำลังเริงร่าอยู่ที่ระเบียงหอ

 

 

จริงๆได้มู่มาเดือนกว่าแล้ว น้องชายเอามา

ตอนแรกเป็นกระต่ายตัวน้อย ขนาดเอามือสองมือห่อตัวมันมิด

ไม่น่าเชื่อว่าระยะเวลาเดือนเดียวจะทำให้ตัวมันโตขึ้นได้เท่าตัว

 

 

ละตอนนี้เวลาเรียกมัน ไม่เรียกละ มูมู่

เรียก อ้วน กะ มามู่ ... เพี้ยนมาจาก หมา+หมู :D

 

 

ก็มันใช่เรื่องมั๊ยล่ะ

อ๊วนอ้วน กล๊มกลม รู้ดีด้วยนะว่าวางผักมันไว้ตรงไหน

พอเอื้อมมือไปหยิบหน่อยเอาละ กระโดดมาละ วิ่งมาละ มาชะเง้อๆ ดมๆ

แล้วยังชอบเลียมือเลียขาเจ้านายอย่างเอาเป็นเอาตายอีก

ไม่รู้ไปจำมาจากไหน

ตกลงแกเป็นกระต่ายแน่รึเปล่าเนี่ยฮึ อามู่?

 

 

 

ก่อนหน้านี้ชอบวิ่งตามเข้าห้องน้ำ ชอบนอนในห้องน้ำ

กระต่ายหายที นู่น.. วิ่งไปดูในห้องน้ำ เดี๋ยวก็เจอ

แต่ตอนนี้ไม่ละ คงระลึกได้แล้วว่านั่นไม่ใช่ที่นอนที่ดีซักหน่อย

สู้มานอนพุงอืดอยู่ข้างชามข้าวดีกว่ากันเยอะ

กินเสร็จ เอนเลย สบายใจ~

ใช่ปะ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จากความว่างเปล่าอันมืดมิด
ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งปรากฎขึ้น
เธอกำลังนั่งอยู่ริมนอกของเบาะคู่ทางขวามือ
ของรถเมล์โดยสารประจำทางสายหนึ่ง

 

สายอะไร?

 

เบื้องหน้าของเธอ
ชายคนขับรถกำลังนั่งอยู่หลังพวกมาลัยอันใหญ่อย่างที่ควรจะเป็น

 

 

ชายคนที่เธอรู้จัก
คนที่เธอคุยกับเข้ามานาน
และเพิ่งวางโทรศัพท์จากเขาไปเมื่อครู่นี่เอง
เขามาทำอะไรที่นี่ ... เขาเป็นคนขับรถเมล์ได้อย่างไร?

 

เขายังมองไม่เห็นเธอ
ทั้งๆที่ระหว่างเขากับเธอมีเพียงพนักพิงของเบาะที่สูงระดับหัวกั้นอยู่เท่านั้น

 

เธอตัดสินใจที่จะหลบ
จึงเปลี่ยนที่นั่งไปนั่งเก้าอี้ที่ไกลออกไป
เขายังคงไม่เห็นเธอ

 

 

 

- - - ภาพตัดไป - - -

 

 

 

เธอกลับมาบ้าน
พบว่าพ่อของเธอได้กลับมาก่อนหน้านั้นแล้ว
พร้อมด้วยคนขับรถเมล์คนนั้น!
เขามาทำอะไรที่นี่ ... เขามาที่บ้านพร้อมกับพ่อได้อย่างไร?

 

เขายังมองไม่เห็นเธอ
ทั้งๆที่ระหว่างเบื้องหลังของเขากับเธอมีเพียงอากาศกั้นอยู่เท่านั้น

 

เธอตัดสินใจที่จะหลบ
จึงเดินหนีออกไปจากห้อง ขึ้นไปอยู่บนห้องของเธอเอง
เขายังคงไม่เห็นเธอ

 

 

- - - ภาพตัดไป - - -

 

 

เธอเดินเข้าไปในห้องพ่อแม่เธออีกครั้ง
เขากำลังนอนหลับอยู่บนพื้น
ข้างๆตัวมีของตกลงมา

 

ของเขานั่นเอง

 

เธอเข้าไปเก็บ แล้ววางทุกอย่างไว้ด้วยกันอย่างดี

 

 

- - - ภาพตัดไป - - -

 

 

เขานั่งอยู่ที่ระเบียงหน้าห้องน้ำ

เขารู้ว่าชายคนที่พาเขากลับมาด้วยคือพ่อของเธอ
เขารู้ว่าบ้านหลังนี้คือบ้านของเธอ
และเขาก็รู้ว่าเขาจะต้องพบเธอให้ได้

 

 

เขามองเห็นเธอ
เธอมองเห็นเขา
เธอหลบเขาไม่ได้อีกต่อไป

 

 

- - - ภาพตัดไป - - -

 

 

ความว่างเปล่าเข้าครอบคลุมอีกครั้ง
ไม่รู้เป็นเวลานานเท่าไร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จากความว่างเปล่าอันมืดมิด
ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งปรากฎขึ้น
เธอกำลังยืนอยู่ภายในตึกเก่าอันโอ่อ่าหลังหนึ่ง
สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือต้องพยายามฝ่าฟันด่านต่างๆ
ของภารกิจที่ใครก็ไม่รู้คิดขึ้นมา
เพื่อหาทางออกไปจากตึกหลังนี้ให้ได้

 

และนี่คือด่านสุดท้ายแล้ว

 

เธอเคยพบกับภารกิจนี้มาแล้วเมื่อก่อนนี้
เธอรู้ว่าเธอควรทำอะไร
เมื่อสัญญาณเริ่มขึ้น เธอเริ่มออกวิ่งลงไปยังชั้นที่อยู่ล่างกว่า
สิ่งที่เธอเจอเมื่อก้าวลงไปถึงตีนบันได
คือชื่อวงดนตรีฝรั่งวงหนึ่งที่เคยดังมากในอดีต

 

เธอไม่รู้จัก

 

เธอจำชื่อวงนั้นไว้แล้ววิ่งผ่านบอร์ดไปยังห้องที่อยู่ไกลออกไป
ใครสักคนหนึ่ง อาจเป็นคนในสมองของเธอเองออกเสียงทัก
"แน่ใจแล้วหรือ? ดูให้ดีๆนะ"

 

เธอหยุดวิ่ง แล้วกลับหลังวิ่งย้อนกลับไปทางเดิม
เธอหยุดวิ่ง ตั้งใจยืนดูบอร์ดที่เคยวิ่งผ่านไป

 

เธอวิ่งไปยังห้องนั้นอีกครั้ง
และพบว่าคนที่รออยู่คืออาจารย์ของเธอเอง

อาจารย์คนแรกให้เธอเลือกชุดคำถาม
อาจารย์คนที่สองเลือกหนึ่งคำถามจากหลายคำถามมาถามเธอก่อนที่เธอจะได้เห็น

อาจารย์ร้องเพลงออกมาเบาๆเป็นภาษาอังกฤษ
เพลงของนักร้องวงนั้นนั่นเอง
"เพื่อตอกย้ำความโด่งดังของวงนี้ มีคนไทยนำทำนองเพลงนี้มาทำเป็นภาษาไทย
  ไหนเธอลองร้องเพลงที่ว่านั่นในท่อนทำนองเดียวกับฉันซิ"
นั่นคือคำถามของเธอ

 

เธอยืนคิด

 

ระหว่างนั้นมีคนวิ่งเข้ามาตามหลัง
คนๆนั้นได้โจทย์เดียวกับเธอไปก่อนหน้าเธอ แล้วกำลังวิ่งเข้ามาตอบอีกครั้ง
คนๆนั้นกำลังร้องเพลง

 

 

เธอเริ่มร้องเนื้อเพลงที่ถูกต้องออกไป
ทุกคนนิ่ง ก่อนจะเกิดการเถียงกันยกใหญ่

 

 

- - - ภาพตัดไป - - -

 

 

หลังจากที่หนีออกมาจากเหตุการณ์ปองร้ายผู้นำ
หลังจากที่หนีออกมาจากเหตุการณ์เข่นฆ่าประชาชนผู้รู้เห็น
เธอพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้องสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง
เธอนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
เธอนั่งประจันหน้ากับไซเบอร์สเปซ

 

เขาคนนั้นออนไลน์มา!

 

ยังไม่ทันที่จะได้คุย
เธอได้รู้ว่าสิ่งของที่เธอรัก ที่เธอเก็บไว้ ได้หายไปกว่าครึ่ง

 

 

เธอรีบโทรหาแม่ทันที
เผื่อว่าแม่ของเธอจะรู้ว่าของของเธอนั้นหายไปไหน
แต่โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ
เธออยู่ชั้นล่างเกินไป

 

เธอวิ่งขึ้น ฝ่าฝูงชนบนบันไดเลื่อนไปอีกกว่าสามชั้น
เธอวิ่งไปทั่วเหมือนหาอะไรสักอย่าง
ขณะเดียวกันเธอก็ยังถามแม่เธออยู่ ว่าของของเธอหายไปไหน

 

เธอวิ่ง
ในขณะที่มือถือโทรศัพท์
ผู้คนกำลังช้อปปิ้ง

 

เธอวิ่งขึ้น เธอวิ่งลง
เธอไม่มีอะไรต้องหาไม่ใช่หรือ?

 

แล้วของเธอหายไปไหน?
ใครเอาของเธอไป?

 

ภาพหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงปรากฎหน้าต่างของเขาคนนั้น
แล้วความว่างเปล่าก็เข้าครอบคลุมอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" นี่เป็นโซบะที่ฉันจะส่งชิงรางวัลโซบะที่อร่อยที่สุดในญี่ปุ่น
เหมือนเป็นรางวัลตุ๊กตาทองสำหรับร้านโซบะที่ออกโดยสมาคมคนรักโซบะทั่วประเทศ

 

เป็นยังไง? นายบอกว่าไม่อร่อยใช่มั๊ยล่ะ?
ก็นี่มันโซบะหมดอายุที่ซื้อมาจากซุปเปอร์
ไม่มีใครบอกสักหน่อยว่าโซบะนี่จะต้องอร่อย
แค่เอามาวางตรงหน้า แล้วพูดอย่างนั้น
ก็มีแต่นายนั่นแหละที่หวังไปเองว่ามันจะต้องเป็นโซบะที่พิเศษ

 

 

คนที่นายชอบชื่อมืซาโอะจังใช่มั๊ยล่ะ?
แค่บอกว่าชอบเด็กคนนั้น แต่ไม่เคยคบไม่ใช่รึไง?
ถ้าไม่ลองชิมดูจริงๆก็ไม่รู้รสชาดหรอก

นายจินตนาการไปเองในส่วนที่ยังไม่ได้ชิม
ว่าจะต้องเป็นอย่างที่วาดหวังไว้ ทำให้อีกฝ่ายยิ่งพิเศษขึ้นมา
แต่ว่านั่นเป็นภาพลวงตา ไม่ใช่มิซาโอะจังในความเป็นจริง
พอคบกันจริงๆก็มีโอกาสจะเผยธาตุแท้ที่ทำให้รู้สึกไม่ดีออกมาได้

 

 

ตอนที่มาที่นี่ นายเคยบอกใช่มั๊ยล่ะว่า
ถ้าไม่ได้เจอมิซาโอะจัง แฟนคนที่คบอยู่จะต้องเป็นคนที่ชอบที่สุดในโลกแน่ๆ
ก็หมายความว่าแฟนคนปัจจุบันเป็นผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในปัจจุบัน
รีบมีสติซะทีเถอะ ...

คนที่สำคัญจริงๆสำหรับตัวนายเองก็คือคนที่รักนาย อยู่เคียงข้างนายเสมอ

ไม่ใช่คนที่อยู่ในอุดมคติ แต่ไม่เคยหันมามองนาย "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มีความสุขมาก
จริงจัง
รู้สึกเหมือนอยากยิ้มไปอีกนานๆ

เป็นเธอสินะ ที่ทำได้ :)

 

 

 

 

 

ไปแจ๊ซเฟสฯกันมั๊ย?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เจ็บปาก
โง่กัดกระพุ้งแก้มตัวเอง

ไหวมั๊ย? แก้มเยอะไปใช่ปะ?

ละพาลให้รู้สึกปวดฟันไปด้วย

เอ๊ะ หรือปวดจริงๆ?

 

 

 

พิมไทยแอบพิมยาก

มือมันเร็วกว่าสมอง เร็วกว่าสายตา
ทำให้พิมผิดเต๊มเลย

คุย msn แต่ละทีนี่ต้องทำเป็นผิดจนได้เรื่อง

บางทีแค่ขาดวรรณยุกต์ไปตัวเดียวก็น่าหวาดเสียวแล้ว

 

 

 

วันก่อนนั่งดูบลอคของคนนึงใน exteen

เป็นบลอคที่เค้าแนะนำว่าน่าดู
เข้าไป โอ้ เค้าทำนิตยสารให้โหลด

ชอบหน้าสุดท้ายมาก กราฟฟิคเจ๋งมาก

รู้สึกตัวเองโง่ๆง่อยๆยังไงไม่รู้

ความมั่นใจ(ผิดๆ(?))หายหัวเก็บตัวเงียบเชียบ

เฮ่อ~

 

 

 

อยากทำได้ยังงั้นบ้างจัง...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I am just a MONO
an individual MONO - I know, I know

 

I actually go down deep into the memory's gap - my memory's gap
I smiled, I cried, I was absent-minded
I smile, I am absent-minded
but I don't cry anymore

 

 

Tears fill my eyes

but they don't drop down ...

 

 

I am stronger, aren't I?
or I am more persistent than before?

 

 

Anyway, I found I love this way you lay down
deep in your private provided part of my mind
Because, after a long time, I finally found ...

ever though a little minute, ever though I tried hard

 

 

ever though DELETE yours from my name,

I cannot do it actually *
'cause I fear you GONE!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" ถ้าโชคชะตาฟ้าลิขิตให้เราต้องมาเจอกัน ก็ได้เจอกันเอง
ให้มันเป็นไปโดยกำหนดบัญชาของคนบนฟ้าเหมือนครั้งนี้ดีกว่า
หรือโชคร้าย ถ้าจะไม่ได้เจอกันอีกเลยตลอดชีวิต ก็ไม่เป็นไร

 

เพราะนี่เราก็ได้เจอกันแล้ว "

 

 

 

 

 

 

 

หากเราต้องจากกัน...
หากมันทำให้เธอเสียใจบ้างก็คงดี
เพราะนั่นหมายถึงฉันคงมีค่ากับเธอ ไม่มากก็น้อย

 

 

แล้วนั่นก็คงทำให้ฉันเปลี่ยนใจ
ไม่จากเธอไปแม้สักนาที *

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไอ้บ้าหยก ไอ้บ้าหยก ไอ้บ้าหยก ไอ้บ้าหยก ไอ้บ้าหยก
ไอ้บ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

เมื่อไหร่จะกลับบ้านซะทีฮึ
เมื่อไหร่จะติดต่อมาซะทีฮึ!

 

 

ใครวะบอกจะไปเที่ยวด้วยกัน

อัมพวา วังหลัง ทะเล สำเพ็ง ไอติมแพร่ง ฯลฯ

ใครวะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

โทรมาตอนนั้นยังพูดกันไม่รู้เรื่องเลย

ไอ้บ้า มึ.งจะต้องให้กุร้องให้อีกกี่ทีเนี่ย

ไหนบอกว่ารักกุไง

 

 

ไม่เห็นรักเลย!!!

T^T

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ได้อัพสเปซตั้งแต่งานละคร

ไม่ใช่วุ่นวายขนาดนั้น แต่กดอัพไม่ได้ แม้แต่กดดูรูปก็ยังไม่ได้เลย -*-

ตอนละครทำอาร์ตเวิร์ค ออกแบบฟ้อนกับทำสูจิบัตร

สูจินี่โดดเรียนนั่งทำสามวัน วิ่งไปวิ่งมา

ปัญหาเยอะ บางปัญหาคนอื่นโยนๆมา บางปัญหาเราโยนไป

แก้คนเดียวไม่ได้ก็ช่วยๆกันแก้ เดี๋ยวก็เสร็จ

 

 

ดีใจที่คนชอบ

จริงๆแค่เห็นฟ้อนนั้นได้ทำเป็นคัท ได้เป็นโลโก้ละคร

เห็นฟ้อนนั้นบนเสื้อสต๊าฟ เห็นคนถือสูจิบัตร แค่นั้นก็ดีใจแล้ว :)

 

 

วันพฤหัสที่แล้วรวมรุ่นอีกหนึ่งรอบ ก็ยังไม่ได้อีกเหมือนเคย

ไม่รู้ - จะให้โทษใคร

เคยเป็นพี่เค้ามาก่อนก็รู้ๆอยู่ว่ามันต้องขนาดไหน

แต่ถ้ามาถามว่าต้องทำยังไง .. . ก็ไม่รู้เหมือนกัน

ได้รุ่นไม่ได้รุ่น จริงๆที่สำคัญกว่านั้นคือได้มายังไงมากกว่า

ได้เพราะคนให้เค้าเต็มใจให้ หรือจำใจให้

ได้รุ่น แต่ยังโดนพี่ด่าห่วยลับหลัง มันก็ไม่เห็นน่าภูมิใจตรงไหน

(พูดได้ เพราะเคยด่าน้องยังงั้นจริงๆ)

 

 

เรื่องทั้งหมดมันอยู่ที่ใจ

 

 

archy พื้นๆสักล้านครั้ง

กับทำให้มันดีๆ ให้แม่งขนลุก แค่ครั้งเดียว - ชั้นเลือกอันนี้

ถ้าให้ใจทั้งร้อยทำไมจะทำไม่ได้

สองร้อยคน วงมันใหญ่นะ .. .

ใส่ใจไปไม่ครบทุกคนน่ะ มันส่งไปไม่ถึงคนที่อยู่กลางวงหรอก

 

 

ใส่ชุดนักศึกษาก็เหมือนกัน

ไหนๆก็อุส่าห์เป็นนักศึกษาแล้ว ใส่ให้มันดีๆสักปีจะตายหรอ?

"รุ่นพี่ทำอะไรไม่ได้ ไม่มีสิทธิ์บังคับ" - เออ ก็ใช่น่ะสิ

ใครเค้าจะทำอะไรได้เล่า เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่จิตสำนึกของคุณเองนั่นแหละ

คุณเข้ามาอยู่ในสถานที่ที่เค้ามีกฏ มีระเบียบ มีแบบแผนที่ทำต่อๆกันมา

แล้วคุณคิดจะมาเปลี่ยน มาแหก มาแหวกหรอ ... คุณเป็นใครวะ!

 

 

ถามตัวเองถึงสิ่งที่ตัวเองทำบ้างเถอะ

อย่ามัวแต่โทษไอ้สิ่งที่มันมีอยู่แล้ว

อย่าเอาแต่ความพอใจของคุณเองนักเลย

อย่าคิดว่าไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน

เพราะจริงๆแล้วคุณอาจจะแค่มองไม่เห็นมันก็ได้ *

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี
เต็มใจเสนอ . . .

 

 

ณ หมู่บ้านเดอะสแควร์ ในยุคสมัยที่ผู้คนยังใส่เสื้อกันสีจี๊ดจ๊าด
มีหญิงสาวรูปงามนามบัวผัน มีดีกรีเป็นถึงลูกสาวกำนัน
เป็นที่หมายปองของบรรดาหนุ่มๆทั้งหลายในหมู่บ้าน
รวมทั้ง คำเหลา หนึ่งในแก๊งค์หนุ่มสามภาคด้วยเช่นกัน
แต่ความรักครั้งนี้ มีอุปสรรคขัดขวางอยู่มากมายนัก เขาจะทำอย่างไร
และเพราะเขาอีกเช่นกัน ที่ทำให้ตำนาน "ไหนะยะ" อันศักดิ์สิทธิ์กลับมาอีกครั้ง

 

เรื่องราวจะดำเนินการไปเช่นไร? ไหนะยะคืออะไร? มันจะเกี่ยวอะไรกับไห?
ติดตามค้นคว้าหาคำตอบท่ามกลางไอดินกลิ่นน้ำในบรรยากาศท้องทุ่งท้องนาได้
วันศุกร์ที่ ๒๖ มกราคม ๒๕๕๐ เวลาบ่ายโมงตรง
ณ ห้อง auditorium ชั้น m คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี วิทยาเขตบางขุนเทียน
(มีรถรับส่งฟรีจาก วิทยาเขตบางมด ไป วิทยาเขตบางขุนเทียน)

 

บัตรราคา ๕๐ บาททุกที่นั่ง
ติดต่อจองบัตรได้แล้ววันนี้ที่  
๐๘๔-๐๗๐๒๖๙๘
๐๘๑-๒๐๗๔๕๑๑
ด่วน!!! บัตรมีจำนวนจำกัด

 

แล้วเจอกัน :D